Livre
Néerlandais

De zoon, de maan en de sterren : verhalen

Leo Pleysier (auteur)

De zoon, de maan en de sterren : verhalen

Genre:
Titre
De zoon, de maan en de sterren : verhalen
Auteur
Leo Pleysier
Langue
Néerlandais
Édition
1
Éditeur
Amsterdam: De Bezige Bij, 2014
127 p.
ISBN
9789023485216 (hardback)

Commentaires

Gemakzuchtige tranches de vie

De korte romans die Leo Pleysier geregeld op ons afstuurt, ogen vaak als uit hun voegen gebarsten novelles. Witregels zijn een al even cruciaal onderdeel van de leeservaring. Ze beklemtonen de behoedzame manier waarop Pleysier (68) zijn onderwerpen omcirkelt. Regelmatig verleent hij zijn Kempense personages het woord, in ...
De korte romans die Leo Pleysier geregeld op ons afstuurt, ogen vaak als uit hun voegen gebarsten novelles. Witregels zijn een al even cruciaal onderdeel van de leeservaring. Ze beklemtonen de behoedzame manier waarop Pleysier (68) zijn onderwerpen omcirkelt. Regelmatig verleent hij zijn Kempense personages het woord, in een symfonie van kakelende stemmen. Maar in De zoon, de maan en de sterren schotelt hij ons vijf verhalen voor die vooral het embryo van iets groters lijken. Ze lezen als blauwdrukken of als vingeroefeningen uit een schetsboek. Het blijven tranches de vie, slechts met een paar compositorische naadjes aan elkaar gelast.


In het openingsverhaal 'Alfabet' poogt een zoon (24) tot een vorm van communicatie te komen met zijn verlamde moeder (56), die slechts met haar ogen kan knipperen. "Stapvoets bewegen door het alfabet. Slenterend van klinker naar medeklinker, soms halt houdend bij een twijfelgeval", zo staat er. De zoon kijkt voortdurend door het raam, waar hij…Lire la suite

Gemakzuchtige tranches de vie

VERHALEN -

De korte romans die Leo Pleysier geregeld op ons afstuurt, ogen vaak als uit hun voegen gebarsten novelles. Witregels zijn een al even cruciaal onderdeel van de leeservaring. Ze beklemtonen de behoedzame manier waarop Pleysier (68) zijn onderwerpen omcirkelt. Regelmatig verleent hij zijn Kempense personages het woord, in een symfonie van kakelende stemmen. Maar in De zoon, de maan en de sterren schotelt hij ons vijf verhalen voor die vooral het embryo van iets groters lijken. Ze lezen als blauwdrukken of als vingeroefeningen uit een schetsboek. Het blijven tranches de vie, slechts met een paar compositorische naadjes aan elkaar gelast.

In het openingsverhaal 'Alfabet' poogt een zoon (24) tot een vorm van communicatie te komen met zijn verlamde moeder (56), die slechts met haar ogen kan knipperen. "Stapvoets bewegen door het alfabet. Slenterend van klinker naar medeklinker, soms halt houdend bij een twijfelgeval", zo staat er. De zoon kijkt voortdurend door h…Lire la suite

Vliegen boven banaliteit

Leo Pleysier schrijft een verhalenbundel over lege levens, maar hij kan het banale maar één keer overstijgen. Sofie Gielis

D e zoon, de maan en de sterren is een verhalenbundel. Maar schrijft Leo Pleysier ooit iets anders dan verhalen? Ook zijn romans en novellen staan bol van de kleine impressies. Pleysier is sterk in rake observaties van het gewone. Maar precies daar gaan deze verhalen de mist in: ze zijn niet meer dan alledaags.

Als je verhalen vergelijkt met foto's, zijn dit mislukte kiekjes. De focus en cadrage zitten niet helemaal goed of er werd per ongeluk afgedrukt waardoor niet het toevallige of opvallende, maar het onbeduidende wordt vastgelegd.

De zoon, de maan en de sterren toont een aantal lege en uitzichtloze levens. In 'Lift off' kan een vader moeilijk wennen aan de stilte in huis nadat hij zijn dochter naar de luchthaven heeft gebracht. Hij ligt op de bank, luistert naar het radionieuws, knipt zijn nagels, raapt wolpluisjes op die onder de salontafel liggen, telt de vogels in de tuin en reist ten slotte in gedachten een stukje met haar mee. 's Avonds in bed hoopt hij dat mo…Lire la suite

Vliegen boven banaliteit

Leo Pleysier schrijft een verhalenbundel over lege levens, maar hij kan het banale maar één keer overstijgen. Sofie Gielis

D e zoon, de maan en de sterren is een verhalenbundel. Maar schrijft Leo Pleysier ooit iets anders dan verhalen? Ook zijn romans en novellen staan bol van de kleine impressies. Pleysier is sterk in rake observaties van het gewone. Maar precies daar gaan deze verhalen de mist in: ze zijn niet meer dan alledaags.

Als je verhalen vergelijkt met foto's, zijn dit mislukte kiekjes. De focus en cadrage zitten niet helemaal goed of er werd per ongeluk afgedrukt waardoor niet het toevallige of opvallende, maar het onbeduidende wordt vastgelegd.

De zoon, de maan en de sterren toont een aantal lege en uitzichtloze levens. In 'Lift off' kan een vader moeilijk wennen aan de stilte in huis nadat hij zijn dochter naar de luchthaven heeft gebracht. Hij ligt op de bank, luistert naar het radionieuws, knipt zijn nagels, raapt wolpluisjes op die onder de salontafel liggen, telt de vogels in de tuin en reist ten slotte in gedachten een stukje met haar mee. 's Avonds in bed hoopt hij dat mo…Lire la suite

Vliegen boven banaliteit

Leo Pleysier schrijft een verhalenbundel over lege levens, maar hij kan het banale maar één keer overstijgen.

De zoon, de maan en de sterren is een verhalenbundel. Maar schrijft Leo Pleysier ooit iets anders dan verhalen? Ook zijn romans en novellen staan bol van de kleine impressies. Pleysier is sterk in rake observaties van het gewone. Maar precies daar gaan deze verhalen de mist in: ze zijn niet meer dan alledaags.

Als je verhalen vergelijkt met foto's, zijn dit mislukte kiekjes. De focus en cadrage zitten niet helemaal goed of er werd per ongeluk afgedrukt waardoor niet het toevallige of opvallende, maar het onbeduidende wordt vastgelegd.

De zoon, de maan en de sterren toont een aantal lege en uitzichtloze levens. In 'Lift off' kan een vader moeilijk wennen aan de stilte in huis nadat hij zijn dochter naar de luchthaven heeft gebracht. Hij ligt op de bank, luistert naar het radionieuws, knipt zijn nagels, raapt wolpluisjes op die onder de salontafel liggen, telt de vogels in de tuin en reist ten slotte in gedachten een stukje met haar mee. 's Avonds in bed hoopt hij dat mor…Lire la suite

De kracht van het dagdagelijkse

In zijn nieuwe uitstekende verhalenbundel 'De zoon, de maan en de sterren' beschrijft Leo Pleysier het dagelijkse leven in zijn meest pure vorm. Zijn verhalen zijn pijnlijk herkenbaar.

'Wit is altijd schoon' uit 1989 is zowat het bekendste boek van Leo Pleysier (1945). Hij liet erin zijn spraakgrage moeder ook na haar dood 'voortratelen'. Nu publiceert hij een verhalenbundel: 'De zoon, de maan en de sterren', een woordspeling op 'de zon, de maan en de sterren'. Een zoon, de man als zoon (maar ook als vader) op verschillende leeftijden speelt er de hoofdrol in.

Leo Pleysier woonde het grootste deel van zijn leven in Rijkevorsel in de Kempen. De eigen streek, zijn eigen familie, jeugdherinneringen, het dagdagelijkse leven zijn de grote onderwerpen van zijn romans en novelles. Pleysier is een meester in het weergeven van niets of bijna niets. Als de hoofdpersoon uit het verhaal 'Lift off'' zijn dochter naar Schiphol heeft gebracht, doet hij achtereenvolgens het volgende:

'Ligt thuis languit op het bankstel in de woonkamer en staart naar het plafond.

Luistert naar het radionieuws en eet ondertussen een appel.

Loopt naar de badkamer en poet…Lire la suite

DE ZOON, DE MAAN EN DE STERREN

DE ZOON, DE MAAN EN DE STERREN ** Leo Pleysier , De Bezige Bij, 128 blz., ? 16,90. Ook al is Pleysier geen man van het lijvige boek - zijn meeste romans heb je in een paar uur uit - de korte baan blijkt ook niet ideaal voor hem. Vijf ...

DE ZOON, DE MAAN EN DE STERREN **

Leo Pleysier , De Bezige Bij, 128 blz., ? 16,90.

Ook al is Pleysier geen man van het lijvige boek - zijn meeste romans heb je in een paar uur uit - de korte baan blijkt ook niet ideaal voor hem. Vijf verhalen zijn hier verzameld, waaronder een dat duidelijk autobiografisch is en daardoor gelijkenissen vertoont met de stukken uit De dieven zijn al gaan slapen (2003). Het probleem is dat er veel gesuggereerd en op poëtische wijze opgeroepen wordt, maar dat je uiteindelijk toch met een leeg gevoel achterblijft. Neem Maarten en zijn moeder uit het openingsverhaal. De bejaarde vrouw kan enkel nog via oogknipperen communiceren en geleidelijk aan vormt zich haar boodschap: 'Ik wil nog niet sterven.' Alleen doet Pleysier niet echt veel met dat tragische beeld en voel je de pointe al van ver aankomen. Zowel de verhalen als de autobiografische schets gaan over het verleden, toen niets definitief gevormd leek en de toekomst alle kanten op kon. L…Lire la suite

De zoon, de maan en de sterren

DE ZOON, DE MAAN EN DE STERREN **

Leo Pleysier, De Bezige Bij, 128 blz., ? 16,90.

Ook al is Pleysier geen man van het lijvige boek - zijn meeste romans heb je in een paar uur uit - de korte baan blijkt ook niet ideaal voor hem. Vijf verhalen zijn hier verzameld, waaronder een dat duidelijk autobiografisch is en daardoor gelijkenissen vertoont met de stukken uit De dieven zijn al gaan slapen (2003). Het probleem is dat er veel gesuggereerd en op poëtische wijze opgeroepen wordt, maar dat je uiteindelijk toch met een leeg gevoel achterblijft. Neem Maarten en zijn moeder uit het openingsverhaal. De bejaarde vrouw kan enkel nog via oogknipperen communiceren en geleidelijk aan vormt zich haar boodschap: 'Ik wil nog niet sterven.' Alleen doet Pleysier niet echt veel met dat tragische beeld en voel je de pointe al van ver aankomen. Zowel de verhalen als de autobiografische schets gaan over het verleden, toen niets definitief gevormd leek en de toekomst alle kanten op kon. La…Lire la suite

Leo Pleysier is geen veelschrijver. Niet in aantal boeken, niet in aantal pagina’s. Maar telkens weer slaagt hij erin om zijn personages en verhalen boven het alledaagse uit te tillen. Zijn geboortestreek en zijn familieverleden, maar ook de condition humaine spelen een belangrijke rol.
In de verhalen in De zoon, de maan en de sterren vormt één specifieke situatie, één ogenblik, één gezin of één klein dorp het centrum van het universum. In het eerste verhaal, ‘Alfabet’, bezoekt een jonge architect, Maarten, in Antwerpen zijn moeder. Pleysier weet op een dikke vijftien bladzijden een bijzonder complexe moeder- en zoonrelatie weer te geven zonder in clichés te vervallen. Door de manier waarop hij de gedachten van de zoon laat afdwalen en de moeder hardnekkig haar boodschap laat vertellen, voel je als lezer dat dit proces al een hele tijd aan de gang is. En dat brengt wederzijdse frustraties en angsten met zich mee.
In ‘Lift-off’ brengt een vader zijn negentienjarige …Lire la suite
Een bundel met vijf korte verhalen met als gemeenschappelijk thema de afstand die de hoofdpersoon ervaart tot zijn omgeving. In 'Alfabet' moet een zoon aan zijn moeder, die ALS heeft, de woorden letter voor letter ontworstelen. In 'Take off' is een vader met zijn gedachten bij zijn dochter, die op weg is naar haar broer in Afrika. 'Hemelvaartsdag' gaat over een tocht met een luchtballon, waar je niet kunt ontsnappen aan het geklets op de grond, ondanks de hoogte. Het verhaal 'In de glazen veranda' vertelt van de momenten die een kind daar beleefde. 'Stilleven met fruit' is een herinnering aan de rust in de tuin na een schooldag. De Vlaamse auteur (1945) bouwde de afgelopen veertig jaar een omvangrijk en veelbekroond oeuvre. Met zorgvuldig gekozen woorden laat hij de tijd oprekken en ineenkrimpen. Hij schept afstand van de emotionaliteit uit het verleden en geeft ruimte voor zelfreflectie. Wat blijft is een diepe nostalgie. Gebonden uitgave op pocketformaat; normale druk.

À propos de Leo Pleysier

CC BY-SA 4.0 - Image by Michiel Hendryckx

Leo Pleysier (pour l'état civil: Leo Jozef Theresia Pleysier) est un écrivain belge d'expression néerlandaise né à Rijkevorsel le 28 mai 1945.

Bibliographie

  • 1971 - Mirliton, een proeve van homofonie
  • 1972 - Niets dan schreeuw
  • 1975 - Negenenvijftig
  • 1976 - Bladschaduwen
  • 1976 - En wat zullen we over het sterven zeggen?
  • 1977 - Het jaar van het dorp, of De razernij der winderige dagen
  • 1977 - Vlaanderen '77
  • 1981 - De weg naar Kralingen (1860-1980)
  • 1983 - Inpakken en wegwezen
  • 1983 - Kop in kas
  • 1987 - Shimmy
  • 1989 - Wit is altijd schoon
  • 1991 - De kast
  • 1993 - De Gele Rivier is bevrozen
  • 1996 - Zwart van het volkEn lire plus sur Wikipedia